* * * * * * O tu-czytam
tu-czytam.blogspot.com to strona z recenzjami: portal literacki tworzony w pełni przez jedną osobę i wykorzystujący szablon bloga dla łatwego wprowadzania kolejnych tekstów.

Nie znajdzie się tu polecajek, konkursów, komciów ani podpiętych social mediów, za to codziennie od 2009 roku pojawiają się pełnowymiarowe (minimum 3000 znaków) omówienia książek.

NIE KORZYSTAM Z AI.

Zapraszam do kontaktu promotorki książek i wydawnictwa.

Zabrania się kopiowania treści strony. Publikowanie fragmentów tekstów możliwe wyłącznie za zgodą autorki i obowiązkowo z podaniem źródła. Kontakt: iza.mikrut@gmail.com

piątek, 20 listopada 2026

Dr Asia Wojsiat: Na zdrowy umysł. Jak dbać o mózg w świecie nadmiaru

Dobrostany, Warszawa 2026.

Dla myślących

To publikacja, która przyciąga wzrok ze względu na swoje rozmiary – rzadko zdarza się wśród książek popularnonaukowych czy popularyzatorskich poświęconych mózgowi tak szeroko zakrojone i szczegółowe ujęcie tematu. „Na zdrowy umysł. Jak dbać o mózg w świecie nadmiaru” to pozycja, z którą powinien się zapoznać każdy, kto chce zachować równowagę i nie zagubić się w gąszczu coachingowych porad. Dr Asia Wojsiat (to wrzucenie tytułu naukowego przed nazwisko już na okładce może sygnalizować nawiązania do zagranicznych mentorów, także tych działających jako mówcy motywacyjni) sięga po aktualny stan wiedzy, badań i doświadczeń – ale miejscami też po własne refleksje i lektury – żeby zbudować przed odbiorcami wizję wyzwań związanych ze stresem, przebodźcowaniem, depresją czy innymi problemami cywilizacyjnymi.

Dba ta autorka o to, żeby pisać dla szerokiego grona odbiorców – chociaż zapewne ma też świadomość, że po tak potężną książkę nie każdy będzie chciał sięgnąć – proponuje jednak również lekturę miejscami mocno ambitną. Zdarza się, że koncentruje się na detalicznych objaśnieniach zasad funkcjonowania mózgu i wtedy wykorzystuje odpowiedni dyskurs naukowy – nie zależy jej na uwodzeniu czytelników, na dostarczaniu im w każdym momencie odpowiednio przygotowanej lekkostrawnej papki – chce zmusić do pracy mózgi czytelników. Przez to też książka nabiera sinusoidalnego charakteru, raz jest drobiazgowym przedstawieniem biologii mózgu czy układu nerwowego, raz – refleksją na temat roli jogi w uzyskaniu wewnętrznej harmonii. I to podejście bardzo dobrze się sprawdzi, bo zapewni raz koncentrację i konieczność podejmowania wysiłku, raz odpoczynek przy tej samej lekturze. Co ciekawe, Wojsiat wybiera często na wprowadzenia lub podsumowania poszczególnych rozdziałów nawiązania do własnych lektur albo obejrzanych filmów, w których da się łatwo zauważyć zasady omówione w wybranej części książki. I to również pokazanie, że nie mamy do czynienia wyłącznie z akademickimi rozważaniami, a także że przedstawiane odkrycia i obserwacje trafiają nawet do mainstreamowych fabuł, nie powinny więc być zaskakujące – chociaż oczywiście często dopiero po wskazaniu przestają takie być.

Bardzo się autorka napracowała, żeby uchwycić większość tematów, które zainteresują czytelników szukających wiadomości na temat działania mózgu (i przy okazji – możliwości zachowania zdrowych zmysłów). Lawiruje ciągle między tłumaczeniem, jak funkcjonuje umysł, a zwyczajnością – rzeczami, o które normalny człowiek może zadbać, żeby zapewnić sobie jak największy komfort. Wprowadza sporo nowych pojęć, definicji i haseł, które do tej pory mogły nie pojawić się w świadomości czytelników, a będą przydatne do omawiania kolejnych tematów, zwraca wielką uwagę na dobrostan psychiczny czytelników – nie jest to więc tylko i wyłącznie teoretyzowanie, liczy się – i to bardzo – kwestia możliwości uzyskania narzędzi do samoregulacji. I w odróżnieniu od rozmaitych modnych publikacji i trendów pojawiających się cyklicznie na rynku – tu Asia Wojsiat zbiera odkrycia z różnych sfer, żeby podsunąć czytelnikom jak najpełniejsze opracowanie. Każdy może sam wybrać sobie metody i działania, które najbardziej mu odpowiadają albo sprawdzają się bez zastrzeżeń – i może zamienić lekturę w poradnikową. Ktoś, kto potrzebuje wiedzy i wiadomości – nie pozostanie bez wsparcia. Kompleksowo przygotowana książka okazuje się bardzo cenną pozycją na rynku wydawniczym zwłaszcza dzięki szerokiemu ujęciu.

czwartek, 19 listopada 2026

Marcin Sendecki: Wielki skarb

Harperkids, Warszawa 2026.

Wszędzie

Autor nie pozostawia wątpliwości: dzieci, które przystąpią do lektury, od razu będą wiedziały, o co chodzi – skarbem zapowiadanym w tytule jest woda: widać to wyraźnie dzięki grafice Zofii Różyckiej: kropla z kranu formuje się w planetę. Tak zaprasza do ćwiczenia czytania kolejny tomik w podcyklu Czytam sobie sylabami – na pierwszym poziomie serii. Woda jest wszędzie: w kranach (ale dzieci dowiedzą się, skąd w tych kranach się bierze) i w misce dla kota, w człowieku (i w kocie też) i w stawach, morzach czy rzekach. Woda jest na basenie, w fabrykach i w oborach. Trudno sobie wyobrazić, że gdzieś wody zabraknie – a przecież to nie jest niemożliwe. Dlatego należy ją oszczędzać, nie odkręcać niepotrzebnie kranu i szanować wodę jak najcenniejszy skarb. Marcin Sendecki podjął się bardzo trudnego wyzwania, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że musi stosować się do wymogów formalnych – największego wroga całej serii. Nie wolno mu bowiem stosować dwuznaków ani zmiękczeń czy wielu liter ze znakami diakrytycznymi. To oznacza słowne wygibasy i zaburzany rytm narracji. Ale przecież tu i tak dzieci będą uczyły się czytać sylabami, więc rytm schodzi na dalszy plan.

Żeby czytać sylabami, trzeba umieć te sylaby wychwytywać. Zwykle w serii pojawiają się na drugim poziomie pojedyncze słowa podzielone na sylaby (poza głównym nurtem tekstu). Tu jednak te sylaby są zaznaczone bezpośrednio w narracji – odmiennym kolorem. Dzięki temu dzieci mogą skupić się na tym, żeby wypowiadać naraz kilka głosek – to droga do płynnego czytania. „Wielki skarb” uczy zatem najmłodszych także – jak rozczłonkować wyrazy. Tyle że od razu w praktyce, bez żadnych dodatkowych wskazówek. Nie są one na razie potrzebne, chodzi o to, żeby przyzwyczaić dziecko do określonych grup głosek – można nawet zamienić lekturę w zabawę i czytać poszczególne słowa sylabami specjalnie.

Najwięcej dzieje się na obrazkach – ilustracje mają uświadamiać dzieciom, jak ważna i jak wszechobecna jest woda. Co ciekawe, Różycka dokłada tu różne motywy spoza świata bajek (na przykład rysuje cząsteczki wody wokół bohatera). Ilustratorka dba o mocne kontury i o desenie, które niekoniecznie kojarzą się z publikacjami dla najmłodszych – ale które tu świetnie się sprawdzają. Sprawia, że woda, prawdziwa bohaterka tej książki, nie wypada jednolicie – za każdym razem, z każdym rysunkiem staje się ciekawsza. A to oczywiście prosta droga do zainteresowania najmłodszych i do przekonania ich do ćwiczenia czytania. „Dlatego mama gorliwie pilnuje, by krany otwierano z sensem” – to chyba jedyne zdanie, które w tej książeczce zaciemnia przekaz przez formę – a to naprawdę niewielki problem. Sendecki zawalczył tutaj o dwa cele: żeby dzieci ćwiczyły czytanie na książce, która będzie dla nich interesująca – i żeby z tej lektury wyniosły coś więcej niż znajomość liter – dla dobra planety.

środa, 18 listopada 2026

Júlia Sardà: Trzy siostry. Czarownica z wieży

Tako, Toruń 2026.

Odkrywanie siebie

Karmela ma powody do smutku. Starsza siostra, Franka, przestała zwracać uwagę na rodzinę: zadaje się tylko z koleżankami, w dodatku te koleżanki (razem z Franką) bywają wredne wobec Karmeli, zupełnie jakby nie miało znaczenia, że są spokrewnione. Młodsza siostra, Tomka, jest jeszcze gorsza: ciągle marudzi, a jej propozycje zabaw nie nadają się do niczego. Wcześniej siostry razem się bawiły i dobrze dogadywały. Ale teraz ich więź się rozpada, każda szuka własnej drogi i każda żyje po swojemu, nie przejmując się zupełnie potrzebami pozostałych. Nic dziwnego, że Karmela wyrusza w podróż. Wyprawę, na którą ciągnie ją jej własne serce. Karmela jeszcze nic o sobie nie wie, ale wkrótce odkryje najgłębsze pragnienia i tożsamość, której nawet nie podejrzewała.

Każdy ma czasem takie chwile, że chciałby uciec jak najdalej. Karmela może posłużyć się zabawą, którą kiedyś wymyśliły dziewczynki: idź tak długo, dopóki masz siłę, a kiedy już nie masz siły, zrób następny krok. Idzie zatem. Bez zastanowienia, bez lęku, za to z żalem, który ją wypełnia. Idzie i dociera do wieży. Najdalej Karmeli kończy się z chwilą spotkania dziwnej kobiety, mieszkanki tej wieży. Dziwna kobieta to Czarownica – którą widok Karmeli bardzo cieszy. Czarownica wie o Karmeli więcej niż ona sama, nawet jeśli nigdy się nie spotkały. Proponuje wspólne przyrządzanie magicznych mikstur. A Karmela ze zdziwieniem odkrywa, że czuje się w tej przestrzeni świetnie i niemal odruchowo wie, za co się zabrać.

To, co odkrywa Karmela, dla czytelników jest wiadome od początku, od pierwszej chwili spotkania. Widzą bowiem, co się dzieje, a ponadto – jeśli sięgnęli po wcześniejszą książkę tej autorki, czyli „Królową w jaskini”, będą się domyślać rozwoju akcji. Tu podpowiedzią są grafiki. Czarownica z wieży nie jest może lustrzanym odbiciem Karmeli, ale jest do niej bardzo podobna w niektórych detalach – zwłaszcza kiedy bohaterki stają naprzeciwko siebie i nie da się ukryć powiązań między nimi. O to właśnie chodzi: żeby Karmela zobaczyła swoją możliwą przyszłość i żeby wiedziała, w jakim kierunku ma szansę pójść. Spotkanie z czarownicą jest jak wsłuchanie się w siebie, przynajmniej dla Karmeli – inna z sióstr w tym wypadku by się nie odnalazła. Ale Júlia Sardà wie doskonale, że spotkania z czarownicami to świetny moment, żeby wytłumaczyć małym czytelnikom, że każdy potrzebuje czegoś innego i że każdy znajdzie własną drogę. Przy okazji odkrycie nieujawnionej jeszcze części tożsamości to remedium na smutki i zmartwienia – kiedy wiadomo doskonale, kim się jest, łatwiej znieść niekoniecznie pożądane zachowania rodzeństwa czy kolegów – teraz Karmela stanie się silniejsza i pewniejsza siebie, a do tego nie będzie krzywdzić innych: w końcu rozumie, na czym polega jej rola.

Autorka w tej serii posługuje się ilustracjami stylizowanymi na połączenie klasycznych i komiksowych. Stawia czasem na baśniowe motywy inspirowane ludycznością, a czasami na celowo brzydkie twarze i lekko zdeformowane sylwetki – żeby przeciwstawić się cukierkowości w publikacjach masowo dla dzieci produkowanych. Chce prowokować do myślenia i dobrze jej się to udaje.

wtorek, 17 listopada 2026

Moira Butterfield: Flagi

Nasza Księgarnia, Warszawa 2026.

Państwa

Niektóre dzieci lubią poznawać ciekawostki o świecie w sposób dużo bardziej uporządkowany niż ze zwykłych edukacyjnych picture booków, jakich na rynku mnóstwo. I naprawdę cieszy fakt, że pojawiła się książka, która pozwala na gruntowne przeanalizowanie danych dotyczących flag i symboli państwowych. „Flagi” to wielkoformatowa książka bardzo starannie przedstawiająca krótkie opowieści o kolejnych flagach – ale też na przykład o historii flag pirackich. Podzielona została bardzo logicznie na kontynenty: każdy kontynent to przedstawienie kolejnych krajów, a każdy kraj zajmuje przeważnie pół strony – tak, żeby zmieściło się nie tylko graficzne przedstawienie flagi, ale też drobne informacje na temat historii albo znaczeń, a także powiązań z innymi państwami. I nie tylko.

Można zatem potraktować tę książkę jak flagową encyklopedię i zaglądać tylko w wybrane miejsca, żeby sprawdzić – na przykład – jakie flagi mogą się pojawić na meczu. Można czytać ją od deski do deski i bardzo dokładnie poznawać kolejne historie. Zwłaszcza że Moira Butterfield na początku porządkuje wiedzę dzieci: przedstawia im zestaw schematów flag, pokazuje, jakie rozwiązania są najczęściej spotykane i tylko uzupełniane różnymi kolorami – dzieci poznają nawet nazwy poszczególnych układów. Nie jest to wiedza powszechna, za to świetnie zaspokaja ciekawość.

Ale nie tylko z flagami państw mamy tu do czynienia – bywa bowiem, że kraj złożony jest ze stanów, landów albo innych części, z których każda ma dodatkowo własną flagę – żeby można było zaobserwować związki między tymi symbolami, żeby dało się wychwycić ewentualne podobieństwa, każda taka flaga „cząstkowa” też zostaje zaprezentowana z krótkim komentarzem – oczywiście nie dzieje się tak w absolutnie wszystkich państwach, ale kilka z najciekawszymi podziałami zostało tu uwzględnionych, co pokaże dzieciom, że zawsze warto dogłębnie poznawać lokalne historie i zwyczaje.

Jakby tego było mało, odbiorcy poznają z tej książki nawet charakterystyczne proporcje flag: sporo dzieci interesuje się tym zagadnieniem, więc mogą teraz dołożyć do niego odrobinę matematyki w niezbyt strasznym wymiarze, to coś dla perfekcjonistów, a i miłe uzupełnienie tomu. Oczywiście książka „Flagi” nie nadaje się na zwyczajną rozrywkową lekturę – służyć będzie zwłaszcza do sprawdzania flag na bieżąco, więc warto mieć ją pod ręką – ale należy docenić staranność przygotowania i efekt. To kolorowa publikacja edukacyjna, przynosząca dzieciom mnóstwo danych z różnych dziedzin. Sprawia, że najmłodsi mogą zainteresować się geografią lub historią i że nie pozostaną bez odpowiedzi. To wartościowe źródło wiedzy, ale i zachęta do poznawania świata. Tom jest naprawdę imponujący, może być nie tylko traktowany jako pomoc w lekcjach, ale jako odpowiedź na pasje dzieci. Ta książka wręcz zaprasza do poznawania flag kolejnych krajów – a razem z nimi otwiera dziecko na odkrywanie tych krajów w przyszłości. Wśród edukacyjnych picture booków ta książka jawi się jak prawdziwa encyklopedia, powinna znaleźć się w zasięgu każdego dziecka i uświadamiać, że świat jest pełen tajemnic, ale część z nich da się szybko odkryć. Co ważne: tej książki nie trzeba uczyć się na pamięć, ale wiedza sama się wchłonie, kiedy dziecko będzie korzystać z tomu kierowane własną ciekawością.

poniedziałek, 16 listopada 2026

Simon Jenkins: Krótka historia Ameryki

Rebis, Poznań 2026.

Rządzący

Żeby w skrócie przedstawić Amerykę – a przecież do tego zmierza od początku Simon Jenkins – trzeba skoncentrować się na jednym z wielu zagadnień, dokonać selekcji tematycznej już na etapie planowania książki. I autor decyduje się na ograniczenie do... działań rządzących. Jego „Krótka historia Ameryki. Od herbatki bostońskiej do Trumpa” to właśnie taki błyskawiczny przegląd tego, co działo się w polityce – i co wpływało na zbudowanie tożsamości narodowej a właściwie na sklejenie państwa z różnych stanów, poglądów i podejść. W związku z takim ograniczeniem nie będzie tu mowy o lekkich felietonowych opowiastkach, raczej autor postara się zanurzyć w przestrzeni odległej od spraw zwykłych ludzi – na rzecz tematów, które mają konstytuować społeczeństwo. Kilka razy będzie musiał docierać do tego, co bolesne, co w historii wstydliwe albo w ogóle niepasujące do cywilizowanego świata – ale przecież nie może pomijać także tych niewygodnych prawd i spraw. I dlatego właśnie „Krótka historia Ameryki” będzie mogła podbić serca odbiorców. Opowieści o niegodziwościach są tu bowiem równie ważne jak te dotyczące dążeń do wolności i równości.

Objętość tomu jasno wskazuje na fakt, że autor dokonuje nie tylko skrótów, ale i całych czasowych przeskoków – nie może pochylać się nad absolutnie każdym wydarzeniem i jego konsekwencjami, wyznacza zatem kamienie milowe w tworzeniu się Stanów Zjednoczonych i im poświęca całą uwagę, chociaż zaczyna od „odkrywania” Ameryki i od historii zdobywców – tych, którym wydawało się, że mogą zawłaszczać sobie nowe miejsca. Bez zbędnego roztkliwiania się przechodzi później już do przyglądania się poszczególnym prezydentom, funduje odbiorcom podróż przez kolejne wieki i kadencje – oswaja z nazwiskami i z najbardziej charakterystycznymi czy głośnymi decyzjami. Nie porzuca przy tym beznamiętnego tonu: „Krótka historia Ameryki” nie jest miejscem na tekstowe popisy czy zabiegi mnemotechniczne: po ten tom odbiorcy będą sięgać dla sprawdzenia faktów albo zweryfikowania własnej wiedzy – jeśli potrzebować będą akurat pogłębienia motywu tworzenia się Ameryki od strony politycznej. Oznacza to, że z małymi wyjątkami ograniczy się też wątek działań oddolnych – wszystko, co nie jest związane bezpośrednio z rządzącymi na najwyższym szczeblu, ulega zredukowaniu, bo po prostu w takiej objętości (i tak w obszernej przecież książce) nie udałoby się zmieścić pełnej monografii kraju.

Nie będzie zatem ani sentymentów, ani niespodzianek, suche fakty przedstawiane w możliwie obiektywny sposób. Historia w całej okazałości – chociaż w wyimku, który dzisiaj niekoniecznie wydaje się najbardziej reprezentatywny. Na szczęście Jenkins nie przejmuje się ani modami, ani oczekiwaniami czytelników – robi swoje, gromadząc fakty i nadając im jak najbardziej podręcznikową formę. Trafia dzięki temu w pewną rynkową niszę, może uzupełniać wiadomości czytelników i dostarczać im szeregu danych z zakresu niekoniecznie dzisiaj medialnego – bez względu na podtytuł publikacji.

niedziela, 15 listopada 2026

Dariusz Gizak: Po strzelbie

Media Rodzina, Poznań 2026.

Wśród zwierząt

Po raz kolejny Jacek Kowalik musi interweniować tam, gdzie inni dawno się poddali. Ale tym razem samotny detektyw ma szansę na powrót do starych – i jakże ważnych dla niego – znajomości. Dawni koledzy proszą go o pomoc w odnalezieniu przyjaciela, któremu sam Kowalik zawdzięcza życie i zdrowie. Artur Orzełowski, zapalony myśliwy, zebrał pieniądze i wysłał swojego dowódcę na operację, dzięki której Kowalik nie skończył z paraliżem. Ale teraz Artur zniknął. Nikt nie może trafić na jego ślad. Żona odchodzi od zmysłów, a ukochany pies Artura odmawia przyjmowania posiłków i coraz bardziej słabnie. Jacek Kowalik jest ostatnią deską ratunku dla dawnej wojskowej ekipy. Musi pomóc – co do tego nie ma wątpliwości, zresztą on sam bardzo od początku angażuje się w poszukiwania. Tyle że trafia na przeciwników, którzy nie cofną się przed niczym. Koło łowieckie to klika dbająca o własne interesy – najwyraźniej Orzełowski nadepnął na odcisk kolegom po strzelbie.

Wprawdzie Dariusz Gizak przekonuje, że cykl z Jackiem Kowalikiem można zacząć czytać w dowolnym momencie, ale wątek osobisty u detektywa wyraźnie zaczyna porządkować rzeczywistość powieściową: w „Po strzelbie” Edyta, właścicielka pensjonatu w Birczy, jest już pełnoprawną partnerką, która w dodatku potrafi zdobyć się na szaleństwo i wybrać do ukochanego na weekend, zapewniając wcześniej opiekę dla dzieci. Tym razem Edyta schodzi na drugi plan, a Jacek Kowalik nie ma czasu na wizyty w Birczy. Wysyła tam za to Wiolettę, żonę Artura – żeby zapewnić jej zajęcie i odskocznię od zmartwień. Sam musi działać jak najszybciej, bo kolejne informacje, jakie zdobywa, nie napawają optymizmem.

Powraca schemat: mała przestrzeń, zamknięty krąg ludzi potencjalnie zaangażowanych w zniknięcie, łatwy dostęp do broni. Jacek Kowalik musi poruszać się niezwykle ostrożnie, żeby nie prowokować niepotrzebnie wrogów – i żeby nie zaszła konieczność wykorzystania rozmaitych technik obrony. Ale jest też druga strona medalu: skoro Artur jest myśliwym, to trzeba tak przedstawić jego pasję, żeby wypadała jako troska o środowisko a nie bezmyślne zabijanie dla przyjemności. I tu Gizak znajduje wroga: to quadziarze należą do tych złych. To oni rozjeżdżają leśne tereny, bezpowrotnie płosząc zwierzęta i niszcząc przyrodę. Być może do innych myśliwych taka narracja trafi, ale większość odbiorców może z trudem przestawić się na opowieść o ratowaniu tego, który poluje dla rozrywki. Zresztą samym myśliwym też niedługo mocno się dostanie – zwłaszcza ze względu na wewnętrzne układy, pozornie nie do ruszenia. Bo przy okazji szukania zaginionego, Jacek Kowalik wpada na trop potężnej afery z wysoko postawionymi politykami. W ten sposób może rozprawić się nie tylko z powieściowymi problemami, ale nie po to będzie się sięgać po jego książkę.

„Po strzelbie” to opowieść, w której proces dedukcji i poszukiwanie zaginionego mężczyzny są ważniejsze niż bezpośrednie starcia. Mnożą się zagadki i pytania, a odbiorców autor zmiękcza jeszcze przez obecność pięknego ogromnego psa, doskonale ułożonego. Jest to zatem propozycja dla czytelników ceniących sobie gęstą prozę rozrywkową – a także łamigłówki. Niezależnie od podejścia autora do tematu polowań da się tu znaleźć całkiem sporo intrygujących motywów.

Júlia Sardà: Królowa w jaskini

Tako, Toruń 2023.

Podziemia

Jak to jest, kiedy można robić wszystko, czego się zapragnie, nikt nie stawia żadnych ograniczeń, a zabawa zdaje się nie mieć końca? Franka może się o tym przekonać. Może też przekonać się o tym, że co ją cieszy, niekoniecznie spodoba się jej dwóm młodszym siostrom, Karmeli i Tomce. Ale opowieść o dojrzewaniu – metaforyczna opowieść – musi rządzić się swoimi prawami i mieć w sobie cały szereg zaskoczeń dla małych odbiorców. Júlia Sardà tworzy baśniową historię, dość odważną na dzisiejszym rynku wydawniczym: proponuje dzieciom przejście w świat wyobraźni po to, żeby odkrywać własną tożsamość i żeby poznawać konsekwencje życia w zgodzie z pragnieniami. Trzy bohaterki – przyjaźniące się ze sobą dziewczynki – Franka, Karmela i Tomka – pewnego dnia wyruszają w głąb lasu. Idą, idą, idą, aż trafiają pod ziemię, a tam spotykają królową, Nie-Frankę. Nie-Frankę, a jednak bardzo do niej podobną (gdyby ją umyć, uczesać i ubrać tak jak Frankę, mogłyby być nie do odróżnienia. Dziewczynki pod ziemią mogą robić wszystko, co tylko wymyślą – ale ten pozorny chaos ma prowadzić przede wszystkim do samopoznania, przynajmniej w przypadku Franki, która jest najstarsza i najszybciej dojrzeje.

Autorka rezygnuje tu z równoważenia przygód: to Franka jest najważniejsza i nieistotne, że obok znajdują się jej siostry. One raczej mają hamować zabawę i ciągnąć w stronę domu, one nie odnajdą się w świecie „Królowej w jaskini”. Każda z nich musi doczekać się własnej przygody – na razie jednak uwaga wszystkich skupia się na wyczynach Franki i jej alter ego. Dzięki temu książka zaczyna wciągać czytelników w inny wymiar, nie tłumaczy wprost świata, za to sugeruje rozmaite możliwe drogi. Oczywiście wszystko utrzymane zostało w baśniowo-onirycznym klimacie i, co ważne, nie zawsze jest tu miło i przyjemnie. Autorka nie boi się pomysłów nawet rodem z sennych koszmarów – nie będzie straszyć dzieci, ale zachęci je do krytycznego podejścia do rzeczywistości z tego opowiadania. Ale nawet jeśli nie wszystkie dzieci poczują się w tej książce wygodnie, to liczy się tylko i wyłącznie fakt, że Franka odkryła coś dla siebie – ona w tej przestrzeni może rozkwitnąć i sprawdzić, do czego jest zdolna.

Ta opowieść biegnie dwutorowo: jeden tor to klasyczna narracja, opowiadanie, tekst, który dzieci mogą śledzić. Drugi tor jednak wydaje się ważniejszy: to ilustracje. Ilustracje czasem niepokojące, czasem drażniące, czasem dla odbiorców zabawne – pełne szczegółów, na które nie ma miejsca w opowiadaniu. Ilustracje, które pochłaniają dzieci, zabierają na wycieczkę razem z bohaterkami i sprawiają, że dużo mocniej będzie się angażowało w przedstawiony świat. Na ilustracjach można przedstawić to, co absurdalne albo dziwne, to, co nonsensowne i co przyda się w wyjaśnianiu niewyjaśnialnego. Ta książka zdecydowanie wyróżnia się wśród historii, jakie dzisiaj proponuje się najmłodszym – to przejście w krainę baśni bezkompromisowych i nieinfantylizowanych.