* * * * * * O tu-czytam
tu-czytam.blogspot.com to strona z recenzjami: portal literacki tworzony w pełni przez jedną osobę i wykorzystujący szablon bloga dla łatwego wprowadzania kolejnych tekstów.

Nie znajdzie się tu polecajek, konkursów, komciów ani podpiętych social mediów, za to codziennie od 2009 roku pojawiają się pełnowymiarowe (minimum 3000 znaków) omówienia książek.

NIE KORZYSTAM Z AI.

Zapraszam do kontaktu promotorki książek i wydawnictwa.

Zabrania się kopiowania treści strony. Publikowanie fragmentów tekstów możliwe wyłącznie za zgodą autorki i obowiązkowo z podaniem źródła. Kontakt: iza.mikrut@gmail.com
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dorota Gąsiorowska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dorota Gąsiorowska. Pokaż wszystkie posty

środa, 4 maja 2022

Dorota Gąsiorowska: Zielone oczy driady

Znak, Kraków 2022.

Porozumienie

Na tę powieść czytelniczki zapewne czekały z utęsknieniem, bo Dorota Gąsiorowska potrafi odmalowywać obyczajowość bohaterek, podbarwiając ją lekko tematami baśniowymi. Kolejny potężny tom w serii Dni mocy to "Zielone oczy driady", historia Livii. Olga, znana z poprzedniej części, jest szczęśliwa w związku z Liamem - a Liam to brat bliźniak Livii. Ich drogi rozeszły się przed laty, w efekcie skandalu: Livia przed ołtarzem dowiedziała się, że została zdradzona. Nigdy nie wybaczyła ukochanemu, zaszyła się w domu na klifie i uciekła od ludzi, bez względu na to, czy byli jej bliscy, czy - obojętni. Teraz jednak musi opuścić Irlandię. W Polsce, na Podlasiu, jest potrzebna - ze swoimi umiejętnościami artystycznymi i wrażliwością. Trzeba odrestaurować freski w starym kościele. Traf chce, że postać Noelle, której wizerunek naprawia Livia, pojawia się w życiu kobiety nie po raz pierwszy. Tajemnice się mnożą, a w przeszłości czai się jeszcze mroczna historia z niebezpieczeństwem dla bohaterów.

Dorota Gąsiorowska przerzuca Livię od przygody do przygody: praca w ciekawej ekipie dostarcza pretekstu, żeby opuścić samotnię. Kobieta najpierw mieszka ze starszym panem, Antonim, który przejawia wobec niej uczucia dziadka. Kiedy poznaje jego sekret, wyprowadza się i trafia do sympatycznej staruszki. Jednak i tu przeszłość upomina się o swoje. Livia poznaje też mężczyznę, który może zawrócić jej w głowie i sprawić, że zapomni o niechęci do męskiego rodu. Liam tak naprawdę w książce pojawia się od czasu do czasu - i tylko po to, żeby przypomnieć, co u Olgi, którą czytelniczki z pewnością polubiły. Szarpiące nerwy wydarzenia rzadko mają z nim związek: Livia zanurza się za to w dawnych historiach: odkrywa coś, co rzuci nowe światło na jej znajomych i sprawi, że książka zyska jeszcze jeden atrakcyjny wątek z uniwersalnymi uczuciami. Dla fanek przeznaczenia, magii i duchowych przeżyć jest tu sporo tematów: Livia wierzy w porozumienie dusz, ale też ma ku temu powody. Dorota Gąsiorowska nie wpada w naiwne tony, udaje jej się przekonać do siebie odbiorczynie za sprawą szczerości w uczuciach. Bohaterka wiele wycierpiała, ale teraz nie robi z siebie męczennicy, przyjmuje to wszystko, co przynosi jej los, a czasami w ogóle postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i chociaż reaguje impulsywnie, podejmuje trafne decyzje. Autorka nie gubi się w wątkach, wie, co chce przekazać odbiorczyniom. Pisze z wprawą i proponuje gęstą narrację (czasami aż za gęstą, kiedy oczywiste uczucia i emocje ujawnione w dialogach jeszcze dodatkowo nazywa): ale siłą jej historii jest wyczucie psychologiczne postaci. Dużo się tu dzieje w sferze uczuciowej - a Gąsiorowska ucieka od banałów. Umiejętnie przerabia to, co oczywiste, na rozwiązania, jakie niekoniecznie przyszłyby do głowy czytelniczkom. "Zielone oczy driady" to bardzo udana i obszerna obyczajówka - w sam raz na rozrywkową lekturę z dala od scenariuszowych kolein. Warto zaprzyjaźniać się z bohaterkami z tego cyklu, bo też i autorka ucieka od przewidywalności oraz od manieryzmów. Częstuje czytelniczki delikatnością, wrażliwością i nadzieją na poprawę losu. Jej historie niosą pokrzepienie, ale pozwalają też najzwyczajniej w świecie cieszyć się fabułą.

sobota, 5 czerwca 2021

Dorota Gąsiorowska: Dwór rusałek

Znak, Kraków 2021.

Głosy z jeziora

Niespiesznie rozwija się ta powieść i w dobrym kierunku - chociaż Dorota Gąsiorowska korzysta ze schematów fabularnych i sięga po sprawdzone rozwiązania. "Dwór rusałek" to powieść, która może się spodobać zwłaszcza fankom rozbudowywanych obyczajówek z posmakiem powieści historycznych oraz fantastyki (a przynajmniej magii, która pozwala przełamać rutynę codzienności). Liczy się tu umiejętność wyzwalania odpowiedniej atmosfery i przejście do azylu w chwili, gdy wszystko wydaje się zmierzać do katastrofy. Akcję przenosi autorka najpierw do Wilna, później na Podlasie. Olga prowadzi w Wilnie księgarnię - i jest szczęśliwa. Wprawdzie nie do końca wierzy w swój związek z Daliusem, ale zagłusza przykre myśli, stara się cieszyć każdym momentem. Do tego lgnie do kobiet, które mogą zapewnić jej uczucia rodzinne: z własną matką ma trudny kontakt, nie potrafi wybaczyć Elżbiecie, że ta ją porzuciła w dzieciństwie - dlatego dogaduje się ze starszą sąsiadką oraz ze współpracownicą. Jednak pewnego dnia sielanka zostaje przerwana: Olga musi opuścić budynek, w którym znajdowała się księgarnia, nowego lokalu nie ma, brakuje też szansy na odnalezienie zastępczego miejsca. Na domiar złego Dalius dziwnie się zachowuje, a Olga przyłapuje go na kłamstwie. Bohaterka przypadkiem trafia do starego dworu, w którym Leszek - ojciec samotnie wychowujący niepełnosprawną córkę - potrzebuje akurat pomocy przy Lorenie. Olga ze swoją empatyczną naturą nadaje się do tego zadania świetnie - dlatego też może już wkrótce zmienić miejsce zamieszkania. Tyle tylko, że przy starym dworze znajduje się pełne tajemnic jezioro: nocami dziwne głosy wabią kobietę i usiłują sprowadzić na nią niebezpieczeństwo.

Rusałki, niewyjaśnione zagadki, komplikacje emocjonalne i konsekwencje rozmaitych decyzji - to wszystko wypełnia strony "Dworu rusałek". Autorka postanawia też zabrać odbiorczynie w przeszłość, za sprawą doświadczeń dwóch sióstr, z których jedna postanawia pójść za głosem prawdziwej miłości, przeciwstawić się ojcu i porzucić rodzinę na rzecz własnego - kruchego - szczęścia. O losach Rosalie Olga dowiaduje się z pamiętników znalezionych we dworze, ale autorka nie decyduje się na pierwszoosobową relację, musiałaby zresztą wtedy podjąć się stylizacji języka, a to prosta droga do popełnienia błędów odstraszających odbiorczynie. Proponuje zatem przegląd wydarzeń, rodzaj streszczenia przygód z przeszłości - jako przerywnik w codzienności Olgi. Olga może u Leszka ułożyć sobie życie, jednak przed nią jeszcze wiele zakrętów i wyborów - komplikuje Dorota Gąsiorowska akcję tak, żeby przyciągnąć czytelniczki i zatrzymać je przy tej historii. Smakowita narracja, niespieszna akcja i rozłożenie w czasie elementów, które wydają się być obowiązkowe w gatunku - to przepis na sukces, nie ulega wątpliwości, że "Dwór rusałek" znajdzie wiele zwolenniczek. Co prawda czasami pojawiają się tu naiwności (podkreślane dziewictwo Olgi to sposób na przeciwstawienie się trendom w literaturze obyczajowej o wydźwięku erotycznym), ale pasują one do akcji - zdarza się też autorce zapomnieć o jakimś wątku, to z kolei bierze się ze zbyt dużego nasycenia nimi opowieści. Jest "Dwór rusałek" przyjemnym czytadłem obyczajowym, po które można sięgnąć, żeby uciec od zwyczajnych spraw i na moment zapomnieć o rutynie.

piątek, 7 grudnia 2018

Dorota Gąsiorowska: Karminowe serce

Między Słowami, Kraków 2018.
Przytulnia

Na wszystkie dramaty jest recepta: prosta i szczera rozmowa. Laura w ten sposób każdego przekona do zmiany decyzji: matkę, która porzuciła syna tuż po urodzeniu go i nie wracała do swojej rodziny kobietę, która nie chce ułożyć sobie życia z ukochanym, bo boi się o niepełnosprawnego syna... gdzie tylko pojawi się problem, tam Laura wtrąca swoje trzy grosze. Rozwiązuje kłopoty innych, żeby nie zajmować się własnymi. Uciekła od złej przeszłości: męża, który się nad nią znęcał i strasznych wspomnień. Buduje życie w nowym miejscu, pod Krakowem. Tu centrum życia staje się rodzinna fabryczka czekolady. To miejsce-symbol, sugeruje pokrzepienie i ciepło. Tego Dorota Gąsiorowska chce dostarczać - i dostarcza w nadmiarze. Wykorzystuje niemal wszystkie schematy z obyczajówek dla pań.

“Karminowe serce” to powieść realizowana wyłącznie znane scenariusze w bardzo baśniowy sposób. Laura opuszcza wielkie miasto, żeby zaszyć się na odludziu, zwalnia tempo życia i poznaje wielu przyjaciół. Pomaga innym, daje dużo od siebie, przygarnia bezdomną kotkę, bawi się z niepełnosprawnym chłopcem. Staje się niezastąpiona. Oczywiście, ponieważ nie szuka miłości, ma aż zbyt wielu adoratorów: chętnych na związek mężczyzn musi wręcz od siebie odpędzać. Wiadomo, że romans w końcu się przydarzy, ale w kandydatach można przebierać. Wokół mnóstwo jest problemów - i sercowych, i wychowawczych, nowe przyjaciółki Laury borykają się z licznymi zmartwieniami, a kobieta chętnie wtrąca się w życie innych i nawet nieproszona udziela rad. Tu po raz kolejny ujawnia się naiwność autorki, która najwyraźniej uważa, że wystarczy powiedzieć, jak być powinno, żeby wszyscy automatycznie przeskoczyli na odpowiednie tory działania. Żadnych dylematów, żadnych komplikacji w realizacji planów. Niby czytelniczki chcą świata idealnego, ale pytanie, czy aż tak: tu w pewnym momencie zaczyna męczyć przewidywalność i usuwanie postaciom kłód spod nóg jeszcze zanim zaczną na dobre walczyć. Wiadomo, jak skończy się każdy z wątków - i to już wtedy, kiedy autorka go zaczyna.

W samych opisach Dorota Gąsiorowska chce zbliżać się do wielkiej literatury – szuka możliwości przedstawiania licznych szczegółów, przesyca prozę uczuciowością i emocjami. Ale im bardziej dopieszcza detale, tym gorzej wypada w redundancji, gdy powtarza – tylko nazywając - intencje postaci przedstawiane wcześniej w bezpośrednich wypowiedziach. Trudno wytrzymać traktowanie czytelniczek jak niezbyt inteligentnych - jeśli bohaterka przyznaje się do niezdecydowania, po co w komentarzu dodawać, że się waha? To zabieg, który bardzo osłabia tekst i podkreśla infantylność relacji. Dorota Gąsiorowska wiele tu traci i psuje efekt prozy. Proponuje odbiorczyniom obyczajówkę, w której dzieje się wiele – ale zawsze zgodnie z oczekiwaniami i konwencjami. Nigdy autorka nie próbuje zaskoczyć, nie chce rozwiązań odważnych albo choć trochę smutnych. Tu marzenia muszą się spełniać, i to niemal od razu. Pokrzepienie odbiorczyń doprowadzone na skraj absurdu wcale tak dobrze się nie sprawdzi. Co bardziej wymagające czytelniczki zniechęcą się w pewnym momencie do czytania, a przecież Gąsiorowska buduje tu obszerną i całkiem obiecującą powieść...

wtorek, 5 kwietnia 2016

Dorota Gąsiorowska: Primabalerina

Między Słowami, Kraków 2016.

Podróż

Dorota Gąsiorowska w „Primabalerinie” rozszerza typowe dla bohaterek obyczajówek życiowe zmiany, wysyłając Ninę aż do Lwowa. Nie odwołuje się jednak do wątków ważnych dla Kresowiaków, chociaż jej Lwów przesycony jest polskością. Podróż na Ukrainę dotyczy w tym wypadku rodzinnego sekretu, stałego motywu kobiecych historii, który autorka na swój sposób – i dość naiwnie – przerabia. Wszystko zaczyna się od spadku. Umiera pani Irma, pensjonariuszka z domu spokojnej starości. Swój majątek – z wyjątkiem kilku książek – przekazuje młodej i sympatycznej księgowej, Ninie, która poświęca się pracy i nie ma nawet ochoty na organizowanie sobie życia prywatnego. Nina wychowywała się u zakonnic – znaleziona przez nie jako noworodek. Nic o swoich rodzicach nie wie, ale też nie czuje potrzeby, by się dowiadywać. Zresztą kobieta nie przepada za zmianami i nawet spadek nie jest dla niej interesujący. Na Ukrainę jednak wyjeżdża, razem ze swoim przyjacielem. To początek wielkich zmian i przedziwnych znajomości.

W „Primabalerinie” ścierają się dwa wielkie (uczuciowo) tematy. Jednym z nich jest romans: poznany we Lwowie Michaił od początku wpada bohaterce w oko, z wzajemnością. Pożądanie po obu stronach jest tak silne, że czytelniczek autorka nie nabierze kolejnymi utrudnieniami na drodze do szczęścia. Pierwszy mężczyzna na horyzoncie musi stać się tym jedynym. Drugim tematem jest przeszłość Niny. Aby rozwiązać zagadkę dotyczącą rodziny, posłuży się kilkoma czytelnymi symbolami. Odrobinę „magii” wplata Gąsiorowska i w znaki – losy przedmiotów dziwnie łączą się z losami ludzi. Najciekawszy z tego wszystkiego, bo mniej oczywisty, staje się wątek homoseksualnego przyjaciela Niny, Igora – ale i tu autorka wprowadziła(zupełnie niepotrzebnie) kilka morałów i wręcz szkolnych argumentów na temat tolerancji. Najciekawsze rzeczy rozgrywają się daleko od Niny, a Gąsiorowska nie zawsze ma czas, żeby się im przyjrzeć.

Wadą tej powieści jest przewidywalność. Owszem, w obyczajówkach najczęściej realizuje się podobne optymistyczne scenariusze, ale tu autorka nie korzysta z półtonów i drobiazgów. Jeśli uczucie – to wielkie i silne, jeśli zdrada – to natychmiast przekreślająca znajomość. Bohaterowie nie potrafią się porozumieć, nawet jeśli rozmawiają cały czas. Komponowanie relacji z oczywistości nie cieszy nawet podczas rozrywkowej lektury, bo co z tego, że odbiorczynie dowiedzą się czegoś, co od początku podejrzewały. Drugim, bardziej technicznym niż kreatywnym mankamentem jest u Gąsiorowskiej nadmierna tendencja do wprowadzania „didaskaliów”. Kiedy bohater coś mówi, ogrom emocji czy intencji zawiera się już w jego słowach, nie trzeba dodatkowo tłumaczyć tego czytelnikom. Dorota Gąsiorowska lubuje się jednak w takich dopowiedzeniach, które, podobnie jak partie dialogowe, nasyca nienaturalną literackością. Pomaga to w zwiększeniu objętości tekstu, ale niekoniecznie nastroi pozytywnie odbiorców – bo nikt nie chce być traktowany jak niedomyślny. W „Primabalerinie” autorka ułatwia sobie słowami zadanie: nie pokazuje przemiany postaci, tylko mówi o niej – a przecież powinno być tak, że odbiorczynie same dostrzegą metamorfozy i wyciągną na ich podstawie wnioski. Gąsiorowska nie daje na to szans, nie przez zagadanie, a przez brak pomysłu na prezentowanie psychologicznych konstrukcji. W efekcie „Primabalerina” trwa dość długo, ale nie syci, jakby autorka nie potrafiła zagłębiać się w niuanse wymyślonej historii i podpierała się jedynie prostymi fabularnymi schematami. „Primabalerina” jest lepsza niż dwa tomy przygód Łucji – ale i tak oparta na papierowych postaciach.

niedziela, 20 września 2015

Dorota Gąsiorowska: Marzenie Łucji

Między Słowami, Kraków 2015.

Romans albo życie

Dorota Gąsiorowska sprawdza, co stanie się, gdy rzeczywistość swoich bohaterów odrze z jakichkolwiek nawiązań do pozaliterackiego kontekstu i postawi na romans w czystej postaci. Wprowadza więc do historii problemy wydumane i niespecjalnie prawdopodobne, w sam raz dla czytelniczek-idealistek, które chciałyby się skupić wyłącznie na wzniosłych uczuciach. Łucja była już w punkcie, za którym czekało baśniowe „i żyli długo i szczęśliwie”, ale teraz sielanka zaczyna mijać – i to na początku za sprawą samej bohaterki. Gąsiorowska dobrze wie, że szczęście bez problemów jest mało medialne. Gorzej, że konflikt między bohaterami opiera się na bezpodstawnych i mętnych przeczuciach. Tomasz ma wyjechać do Włoch na cykl koncertów. Na tym polega jego praca. Łucja jednak zdaje się tego nie rozumieć i ma do partnera żal, że ją porzuca. Czarne myśli podsyca jeszcze niepotrzebnymi nadinterpretacjami: bohater nie dzwoni tak często i nie zapewnia o swojej miłości. Chociaż nie ma racjonalnych podstaw do ograniczenia zaufania, Łucja zaczyna prezentować zazdrość i zaborczy charakter. Żeby wprowadzić nieco pikanterii do opowieści, Gąsiorowska wprowadza do historii przystojnego włoskiego malarza i boską piękność zastawiającą sidła na Tomasza. Teraz już byle drobiazg wystarcza, żeby podkopywać wzajemne zaufanie: na uczuciowych przepychankach polega fabuła „Marzenia Łucji”. Są tu jeszcze, już jako dodatek, tematy rodzinne: Ania chce do swojej opiekunki zacząć mówić „mamo”, a Łucja po latach odnajduje swojego ojca, do którego ma ogromny żal. Czuje się samotna i opuszczona przez wszystkich, chociaż sama zniszczyła to, co pięknie się zapowiadało.

W „Marzeniu Łucji” rzeczywistość nie istnieje. Liczy się tylko zamknięty krąg osób i przestrzeń między nimi, nawet kiedy Dorota Gąsiorowska każe bohaterce podróżować po kraju. Całą energię autorka skupia na budowaniu bardzo melodramatycznej fabuły: oboje się kochają, ale wzajemnie sobie nie wierzą, nie potrafią ze sobą porozmawiać, więc zaplątują się w bezsensowną sieć podejrzeń. Ona podoba się komuś innemu, on zwraca uwagę olśniewającej piękności, oboje są uparci i dumni, nie chcą sobie przeszkadzać. Gąsiorowska mocno trzyma się konwencji romansu, który dopuszcza tego typu emocjonalne wstrząsy – problem w tym, że wszystko opiera się na niewypowiedzianych przypuszczeniach, przeczuciach i interpretacjach, a to bardzo krucha podstawa do budowania całej historii. Reguły gatunku także przeszkadzają w żonglowaniu uczuciami: nieważne, jakie pokusy Dorota Gąsiorowska wymyśli, i tak wiadomo, że happy end jest obowiązkowy – a to nie pozwala czytelniczkom przeżywać opowieści. Przygląda się autorka wyobraźni Katarzyny Michalak i upodobaniu do romansowego przebrzmiałego stylu – za mało tu prawdy, za dużo naiwnego idealizmu. Odbiorczyniom trudno będzie przejąć i zaakceptować wybory bohaterów, skoro niemal wszystko rozgrywa się tu dla kolejnych wstrząsów, wzruszeń i dramatów. W całej opowieści brakuje natomiast szczerości przeżyć i bardziej realistycznego obrazu związku.

„Marzenie Łucji” to romans rozbudowany od strony narracyjnej. Dorota Gąsiorowska duży nacisk kładzie na literackość tekstu, pełne – powieściowe – dialogi czy dokładne analizy stanów ducha bohaterki. Interesują ją najdrobniejsze gesty (czasem jest nimi tak zaabsorbowana, że zapomina o dookreśleniu podmiotu w zdaniu). Autorka chce swoim odbiorczyniom zapewnić wyidealizowany obraz czystej miłości, pozbawionej jakichkolwiek odniesień do prozy życia.

poniedziałek, 30 marca 2015

Dorota Gąsiorowska: Obietnica Łucji

Między Słowami, Kraków 2015.

Ideał

Dorota Gąsiorowska zapewnia czytelniczkom porządny literacki romans. Nie interesują jej podboje łóżkowe, woli się skupiać na sile uczuć, gorących spojrzeniach i „satynowym” dotyku – a wszystko w konwencji. Nie dziwi zatem akcja promocyjna i możliwość wymiany książki na inną, jeśli „Obietnica Łucji” odbiorczyń nie zachwyci. Te, które uwielbiają romantyczne historie, zachwycone będą na pewno, a reszta i tak nie sięga po ten typ literatury.

„Obietnica Łucji” nie jest powieścią, która rozwijałaby się w nieprzewidzianym kierunku. Momentami czerpie z tematów lekko anachronicznych (mimo że uwspółcześnionych) – to rodzaj hołdu dla tradycji, a i swoista autorska deklaracja wierności dawnym idealizowanym fabułom. Gąsiorowska tęskni za dziewiętnastowiecznymi narracjami i próbuje napisać coś zbliżonego do dawnej półki cenionych romansów. Tym wkupi się w łaski czytelniczek – mimo że będą one od początku wiedziały, jak potoczy się akcja. W „Obietnicy Łucji” wszystko rozwija się zgodnie z oczekiwaniami – a w kilku miejscach autorka rezygnuje z charakterologicznego prawdopodobieństwa, żeby móc wpasować decyzje postaci do wzorcowego scenariusza. Przypuszczalnie gdyby postawiła na oryginalność, zniechęciłaby do siebie czytelniczki. A ma przecież tylko zapewnić im bezrefleksyjny odpoczynek przy oczywistej historii.

Łucja to jedna z tych postaci, które po życiowych niepowodzeniach udają się do odległych i zapomnianych małych mieścin, żeby tam przewartościować swoją egzystencję i odnaleźć sens istnienia. Ma zostać nauczycielką – ta praca, o dziwo, dostarcza jej wiele radości, przynosi też poważny obowiązek: Łucja poznaje problem Ani, jednej ze swoich podopiecznych. Mama Ani umiera na białaczkę. Nauczycielka zdąży się z nią zaprzyjaźnić, podobnie jak z dziewczynką, w tym momencie właściwie temat pracy w szkole przestaje być potrzebny – i przejąć opiekę nad dzieckiem. Matce dziewczynki składa obietnicę: odnajdzie ojca małej i powiadomi go o córce. To trochę przypomina motyw z „Awantury o Basię”: Ania chce spędzać czas z Łucją oraz ze swoim ojcem, a że między tym dwojgiem iskrzy od początku…

Dorota Gąsiorowska stawia wprawdzie na wielkie uczucia i towarzyszące im równie wielkie emocje – ale konwencja przeszkadza jej w zaskakiwaniu czytelniczek. Wiadomo, że kłamstwo zemści się okrutnie, tak samo jak wiadomo, jaki będzie koniec historii. Konsekwencje decyzji są znane jeszcze zanim bohaterowie cokolwiek postanowią. Czyta się zatem tę powieść bez przejmowania stanów emocjonalnych Łucji, więc spokojnie, dla czystej rozrywki. Autorka dzięki temu może sobie pozwolić na dowolne klasycyzowanie w wątkach: motyw opieki nad osieroconą dziewczynką, wyrodna córka, której w ucieczce do wielkiego świata przeszkadza pamięć o rodzinie, wszelkie przejawy przeznaczenia. Gąsiorowska nie zastanawia się, jak naprawić atmosferę po kłótniach – przemian w myśleniu postaci dokonuje poza podstawowym planem opowieści – ogranicza tym samym konieczność przekonującego uzasadnienia zwrotu akcji (i zmiany poglądów).

Wszyscy posługują się tutaj literackim językiem i eleganckim słownictwem, zawsze wysławiają się pięknie i dystyngowanie. To nienaturalność, która w „Obietnicy Łucji” bardzo pasuje do całej konwencji. Bohaterowie nie są różnicowani ze względu na język, nie ma znaczenia, czy są akurat wzburzeni, czy smutni. Zawsze potrafią – w okrągłych sformułowaniach – wyjaśnić, co ich trapi i z czym się nie zgadzają. Ale w „Obietnicy Łucji” nikt nie zażąda realizmu – i to na żadnej z płaszczyzn. Ta powieść została po prostu dostosowana do nadziei i najbardziej idealizowanych marzeń odbiorczyń. Nie ma w niej miejsca na odwzorowywanie zwyczajności – i w tych kategoriach nie dałoby się jej ocenić.