* * * * * * O tu-czytam
tu-czytam.blogspot.com to strona z recenzjami: portal literacki tworzony w pełni przez jedną osobę i wykorzystujący szablon bloga dla łatwego wprowadzania kolejnych tekstów.

Nie znajdzie się tu polecajek, konkursów, komciów ani podpiętych social mediów, za to codziennie od 2009 roku pojawiają się pełnowymiarowe (minimum 3000 znaków) omówienia książek.

NIE KORZYSTAM Z AI.

Zapraszam do kontaktu promotorki książek i wydawnictwa.

Zabrania się kopiowania treści strony. Publikowanie fragmentów tekstów możliwe wyłącznie za zgodą autorki i obowiązkowo z podaniem źródła. Kontakt: iza.mikrut@gmail.com
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alice Rosalie Reystone. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Alice Rosalie Reystone. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 1 maja 2018

A. R. Reystone: Wietrzne Katedry. Tom I

Nasza Księgarnia, Warszawa 2018.

Smocze opowieści

A. R. Reystone dość długo kazała czekać odbiorcom na kolejny cykl fantasy, ale pierwszy tom „Wietrznych Katedr” trafia już na rynek i może podbić serca fanów bazyliszków, smoków i innych fantastycznych stworzeń. W samej fabule autorka nie jest tak kreatywna, jak w prezentowaniu magicznych zwierząt (lub ludzi czy elfów w ciałach zwierząt) – najbardziej cieszy ją możliwość ukazywania relacji między bohaterami i ich „pupilami”. Świat, który znają bohaterowie, nie był przyjazny dla elfów. Ten gatunek został całkowicie zgładzony, pozostaje we wspomnieniach, legendach i… przekleństwach. Odbiorcy skupiać się będą na perypetiach Richarda, człowieka, który otrzymał przedziwne zadanie. Richard ma mianowicie zdobyć dla Evan cztery klepsydry. W nich ukryta jest mapa lub wskazówka dotycząca ważnego dla Evangeline motywu – bohater właściwie nie wie, dlaczego artefakty są tak istotne, że musi się dla nich narażać. Zresztą sama droga do zdobywania ich też zostaje tu przedstawiona raczej skrótowo. Autorka chętniej zajmuje się zdrowiem Richarda.

Bo Richard, jak niemal każda postać każdej opowieści, musi mieć w swoim życiorysie jakieś utrudnienie, słaby punkt, który bez wahania wykorzystaliby wrogowie. Richard staje się niewolnikiem przez problemy zdrowotne. Uporczywe halucynacje oraz bóle głowy, przy których kac i migrena nie są warte wzmianki, uniemożliwiają normalne egzystowanie. Nic dziwnego, że szantażowany takimi dolegliwościami mężczyzna zgodzi się na wszystko, nawet gdyby misja miała kosztować go życie. Najpierw Richardowi towarzyszą dwa psy – skrajnie różne – mastif i chihuahua. Mastif to suka, która ma wszczepiony syntezator mowy – nie szczędzi bohaterowi złośliwości, co wprowadza element świeżości do narracji. Tym razem autorka nie sięga zbyt często po żarty, więc każde tego typu zabawy przydają się w sygnalizowaniu lekkości treści. Później Richard odkrywa świat vivernów: trafia w miejsce, w którym zakazane gatunki smoków wykluwają się z jaj. Chociaż takie hodowle są procederem zakazanym i niebezpiecznym, mężczyzna odkrywa uroki baśniowych stworzeń. Na relacji Richarda i vivernów upływa sporo czasu.

A. R. Reystone nie spieszy się tu z opowieścią. Pozwala spokojnie rozgrywać się kolejnym obrazom, bardzo dokładnie prezentuje kolejne gatunki współistniejących ze sobą stworzeń. Wyraźnie woli skupiać się na emocjach postaci i budować napięcie między nimi, niż kreować szereg dynamicznych wydarzeń. „Wietrzne Katedry” to ciągłe próby sił, wyzwania i starcia – ale zatrzymujące się na poziomie detali, jakby autorka nie chciała zbyt wcześnie zdradzać tego, co rządzi wymyśloną rzeczywistością. Odrzuca Reystone kanwę powieści drogi, zbyt już wyeksploatowaną w ramach gatunku, przygląda się za to perypetiom jednej postaci, stopniowo odsłaniając sekrety towarzyszących mu istot. Najbardziej czuła jest przy portretowaniu baśniowych zwierząt – i tę czułość podzielają też niektórzy bohaterowie. Zachwyt nad smokami staje się zatem uzasadnieniem dla stworzenia tej książki. A. R. Reystone chce być precyzyjna w konstruowaniu przestrzeni i charakterów, ale w kolejnym tomie cyklu będzie musiała zaproponować czytelnikom coś więcej niż tylko podążanie za człowiekiem uwikłanym w potyczki magicznych istot. Pierwszy tom „Wietrznych Katedr” jest ważny ze względu na powrót tej autorki na rynek – potem apetyt wzrośnie i już nie wystarczy pokazywanie czytelnikom kolejnych wylęgarni nietypowych stworzeń.

czwartek, 18 października 2012

Alice Rosalie Reystone: Dziewiąty Mag. Zdrada

WNK, Warszawa 2012.

Wśród smoków

Trochę w stylu „zabili go i uciekł” rozwija się fabuła drugiej części „Dziewiątego Maga” – ale jeśli raz zagrożone zostało życie bohaterki (lub jej najbliższych), to nie ma już innej szansy na budowanie napięcia, żadne tarapaty nie dorównają siłą wyrazu bliskości śmierci. Ten trop Alice Rosalie Reystone podjąć musi – ale też trzeba jej przyznać, że mimo płynących z niego komplikacji, radzi sobie z fabułą całkiem nieźle. Przede wszystkim odrzuca klasyczne (i częste w dzisiejszej fantastyce pop) schematy konstruowania historii. Cała powieść okazuje się być zagęszczona, bohaterowie nie dążą do jednego celu, lecz po wypełnieniu określonego zadania natychmiast wpadają w wir następnych wydarzeń. Dzięki temu trudno wymyślić, w jakim kierunki potoczy się akcja i co stanie się z postaciami – ale też ów rytm przynosi konieczność żonglowania zagrożeniami, co na dłuższą metę może przestać na czytelników działać.

W drugiej części „Dziewiątego Maga” Reystone ośmiela się na znacznie więcej eksperymentów z magią i groźnymi walkami. W pewnej chwili okazuje się nawet, że stworzyła najprawdopodobniej niezniszczalną superbohaterkę – jedyne wahania, jakie pojawiają się u Ariel, to te natury osobistej i uczuciowej. Nie istnieją natomiast problemy związane z ograniczeniami ciała. Tu jakby odwoływała się Reystone do gier, w których nigdy nie traci się „żyć” ani zasobów energii – w akcji widać dokładnie, dlaczego tego typu ograniczenia, choć zwykle przerywają najlepszą zabawę, są potrzebne. Ale też Alice Rosalie Reystone tą odwagą w kreowaniu kolejnych scen może sobie zjednać czytelników zmęczonych „nastoletnimi” lekturami fantasy.

O ile sama magia została tu sprowadzona do ekstremalnych możliwości, o tyle w sferze emocji autorka tworzy dość ciekawe portrety osobowościowe. Rozwija wątek uczucia między Ariel i Marcusem w sposób daleki od stereotypów literackich, a jednocześnie sama czerpie przyjemność z odwlekania w czasie tego, co nieuchronne. Bawi się bohaterami, a przy tym stawia ich przed sytuacjami, na które nie byłoby miejsca po baśniowym zakończeniu. Pozwala im doświadczać mnóstwa skrajnych czasem uczuć – w tej huśtawce nastrojów znajdzie się miejsce na wszystko. Za to znowu trudno jest uwierzyć w kreację córki Ariel – do tej pory było to dziecko, o którym wygodnie zapomnieć. Kiedy tu się pojawi, najpierw zbyt szybko dorośnie, a potem – znów przedwcześnie – spróbuje wkupić się w łaski czytających. Jak na kogoś, kto przez kilkaset stron nigdzie nie istniał, to dużo.

Reystone w „Zdradzie” wybiera skupienie na fabule. Rezygnuje z malowniczego języka, który często jest wyznacznikiem fantastycznego świata. Bardzo zżywa się z Ariel – i pozwala jej na kolokwialne spostrzeżenia. Mało tego: od czasu do czasu w książce występują nawet przebłyski humoru – to właśnie przejście do kolokwialnego języka i pozorów zwyczajnego, swobodnego istnienia w alternatywnym świecie otworzyło przed autorką szansę na śmiech. Nie będzie go dużo, bo też i pełna nieprzewidywalnych zwrotów akcji fabuła nieco żart blokuje, ale Reystone przypomina, że jej bohaterowie nie zawsze muszą zachowywać śmiertelną powagę.

Ze względu na szybkie tempo, wartką akcję, język i kreacje bohaterów ta książka – podobnie jak i pierwsza część – wciąga. Nie trzeba być miłośnikiem fantasy, by odnaleźć się w przedziwnej krainie pełnej baśniowych istot i całkiem ludzkich uczuć.

sobota, 12 maja 2012

Alice Rosalie Reystone: Dziewiąty mag

Nasza Księgarnia, Warszawa 2012 (wyd. II).

Lekarz smoków

Alice Rosalie Reystone motywami fantasy bawi się w odkrywczy czasami sposób, tworzy świat, do którego sama chętnie zagląda i buduje historię, z której ucieszą się nie tylko nastolatki. W odróżnieniu od standardowych masówek z tego gatunku, u Reystone bohaterką nie jest dojrzewająca właśnie postać a dorosła kobieta po przejściach, matka ośmioletniej dziewczynki i lekarz weterynarii, Ariel. Okazuje się, że kobieta jest bardzo potrzebna w równoległym świecie, jako ekspert od zdrowia smoków. Ariel musi przejść do nieznanej krainy (co czyni nawet chętnie, zwłaszcza że w znanej nerwy psuje jej agresywny były mąż) i zagłębić się w lekturze magicznych ksiąg: w końcu nie ma pojęcia, jak leczyć smoki, a nie chce im zaszkodzić. Szybko odkrywa, że posiada rozmaite tajemnicze moce, z których istnienia dotąd nie zdawała sobie sprawy – a jej magia jest potężna. Spotyka też mężczyznę, na którym bardzo jej zależy. Tymczasem sama musi przebierać się za mężczyznę, by swoją płcią nie urazić wrażliwych smoków i jeszcze bardziej wrażliwych oficerów.

Zwykle scenariusze w nastoletnich powieściach fantasy są do siebie mocno podobne: niepełnoletni jeszcze bohater, by dowieść swojej wartości, musi wyruszyć na pełną niebezpieczeństw wyprawę, w trakcie której sprawdza własne umiejętności i przygotowanie do dorosłego życia, kształtuje charakter i dojrzewa. Dodatkowo przeważnie pojawia się i wątek miłosny, również w wersji klasycznej – to jest napotykające na przeszkody uczucie musi być w końcu sfinalizowane seksem, który dopełnia procesu dojrzewania. Reystone wybiera inną drogę, a może to zrobić dzięki powołaniu do życia bohaterki bardziej doświadczonej niż większość jej książkowych kolegów. Ariel nie musi sobie nic udowadniać, ani sprawdzać siebie w nowych warunkach. Zmienia światy dość płynnie. Owszem, musi pilnować się, by nie popełniać gaf, ale jej zadanie polega przede wszystkim na aklimatyzacji. Z racji tego, że kobieta nie do końca świadoma jest reguł rządzących nową przestrzenią, Reystone zyskuje płaszczyznę do wypełnienia humorem. Także w sferze emocji bohaterka nie zachowuje się już jak rozentuzjazmowana nastolatka, chociaż oczywiście nie w pełni panuje nad uczuciami. Więcej: tym razem nie seksualne pożądanie staje się motorem działań, mimo że autorka nie odmówiła sobie odmalowania paru dowcipnych scen z przyszłymi kochankami w krępujących sytuacjach. Ludzie, którzy pierwszy raz mają już dawno za sobą, inaczej traktują miłość – w tym wątku powieść Reystone przynosi miłe odświeżenie.

Nie da się porzucić wrażenia, że to powieść kobieca. Autorka nie przepada za scenami batalistycznymi, unika zbytecznego rozlewu krwi i konfrontacji z wrogami, woli ćwiczyć umysły postaci na trudnych do przejścia labiryntach-pułapkach, przywodząc niekiedy na myśl strategiczne gry komputerowe. Kobieca jest tu też troska o oswojenie płaszczyzny fantazji, cała próba przystosowania się bohaterki do obcej jej rzeczywistości. A także perfekcja w kreowaniu tej rzeczywistości w detalach – udane próby podporządkowania sobie sfery fantasy przekładają się na dobrą lekturę nie tylko dla nastoletnich odbiorców. W „Dziewiątym magu” przejrzeć się będą mogli również dorośli.

Polska pisarka nie dba wcale o aurę baśniowości w sferze narracji. W jej opowieści – pierwszej (wznowionej i poprawionej) części trylogii – do języka wkrada się realizm. Zamiast upajać się brzmieniami, co często wykorzystują pisarze – reprezentanci gatunku – Reystone woli wsączać do relacji kolokwialność i potocyzmy, żeby unormalnić stworzony przez siebie świat. „Dziewiąty mag” nie potrzebuje więcej zabiegów uwiarygodniających, bo podstawowa część historii rozgrywa się na planie intensywnych uczuć i przeżyć bohaterów – te natomiast nie potrzebują przekładu. Cieszy u Reystone celowość spostrzeżeń i umiejętne budowanie interpersonalnych kontaktów. Bohaterowie z krwi i kości dobrze czują się w alternatywnym świecie – a przecież o to chodzi w opowieści, która ma wciągać.