Media Rodzina, Poznań 2026.
Wśród zwierząt
Po raz kolejny Jacek Kowalik musi interweniować tam, gdzie inni dawno się poddali. Ale tym razem samotny detektyw ma szansę na powrót do starych – i jakże ważnych dla niego – znajomości. Dawni koledzy proszą go o pomoc w odnalezieniu przyjaciela, któremu sam Kowalik zawdzięcza życie i zdrowie. Artur Orzełowski, zapalony myśliwy, zebrał pieniądze i wysłał swojego dowódcę na operację, dzięki której Kowalik nie skończył z paraliżem. Ale teraz Artur zniknął. Nikt nie może trafić na jego ślad. Żona odchodzi od zmysłów, a ukochany pies Artura odmawia przyjmowania posiłków i coraz bardziej słabnie. Jacek Kowalik jest ostatnią deską ratunku dla dawnej wojskowej ekipy. Musi pomóc – co do tego nie ma wątpliwości, zresztą on sam bardzo od początku angażuje się w poszukiwania. Tyle że trafia na przeciwników, którzy nie cofną się przed niczym. Koło łowieckie to klika dbająca o własne interesy – najwyraźniej Orzełowski nadepnął na odcisk kolegom po strzelbie.
Wprawdzie Dariusz Gizak przekonuje, że cykl z Jackiem Kowalikiem można zacząć czytać w dowolnym momencie, ale wątek osobisty u detektywa wyraźnie zaczyna porządkować rzeczywistość powieściową: w „Po strzelbie” Edyta, właścicielka pensjonatu w Birczy, jest już pełnoprawną partnerką, która w dodatku potrafi zdobyć się na szaleństwo i wybrać do ukochanego na weekend, zapewniając wcześniej opiekę dla dzieci. Tym razem Edyta schodzi na drugi plan, a Jacek Kowalik nie ma czasu na wizyty w Birczy. Wysyła tam za to Wiolettę, żonę Artura – żeby zapewnić jej zajęcie i odskocznię od zmartwień. Sam musi działać jak najszybciej, bo kolejne informacje, jakie zdobywa, nie napawają optymizmem.
Powraca schemat: mała przestrzeń, zamknięty krąg ludzi potencjalnie zaangażowanych w zniknięcie, łatwy dostęp do broni. Jacek Kowalik musi poruszać się niezwykle ostrożnie, żeby nie prowokować niepotrzebnie wrogów – i żeby nie zaszła konieczność wykorzystania rozmaitych technik obrony. Ale jest też druga strona medalu: skoro Artur jest myśliwym, to trzeba tak przedstawić jego pasję, żeby wypadała jako troska o środowisko a nie bezmyślne zabijanie dla przyjemności. I tu Gizak znajduje wroga: to quadziarze należą do tych złych. To oni rozjeżdżają leśne tereny, bezpowrotnie płosząc zwierzęta i niszcząc przyrodę. Być może do innych myśliwych taka narracja trafi, ale większość odbiorców może z trudem przestawić się na opowieść o ratowaniu tego, który poluje dla rozrywki. Zresztą samym myśliwym też niedługo mocno się dostanie – zwłaszcza ze względu na wewnętrzne układy, pozornie nie do ruszenia. Bo przy okazji szukania zaginionego, Jacek Kowalik wpada na trop potężnej afery z wysoko postawionymi politykami. W ten sposób może rozprawić się nie tylko z powieściowymi problemami, ale nie po to będzie się sięgać po jego książkę.
„Po strzelbie” to opowieść, w której proces dedukcji i poszukiwanie zaginionego mężczyzny są ważniejsze niż bezpośrednie starcia. Mnożą się zagadki i pytania, a odbiorców autor zmiękcza jeszcze przez obecność pięknego ogromnego psa, doskonale ułożonego. Jest to zatem propozycja dla czytelników ceniących sobie gęstą prozę rozrywkową – a także łamigłówki. Niezależnie od podejścia autora do tematu polowań da się tu znaleźć całkiem sporo intrygujących motywów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz