Bora Chung: Łowcy bólu

Znak, Kraków 2026.

Rany

Powieść psychologiczna wyrastająca na kanwie kryminału może czytelników szokować – ale może też pokazać im, jakie ślady – nie tylko na ciele – pozostawia przemoc w różnych wydaniach. „Łowcy bólu” to książka, w której Bora Chung zatrzymuje się na temacie niewygody – tej najbardziej drażniącej i prowadzącej do powstawania blizn także w umysłach bohaterów. Nie boi się też sięgania po zagadnienia, które wciąż jeszcze nie należą do oswojonych czy rozczytanych w literaturze rozrywkowej. „Łowcy bólu” to zestaw problemów w skali przerastającej wyobrażenia odbiorców. To też zetknięcie się z kulturą, w której nieco inaczej patrzy się na poświęcenie i zestaw wyzwań. Autorka prowadzi akcję dość nietypowo i wskazuje na to już sam rozkład rozdziałów – prowadzonych wokół obszarów, do których dociera ból. Ale to nie fizyczny ból zyskuje tu najwięcej miejsca – i przestrzeni do analiz – a ten w głowach postaci. I owszem, czasem wiąże się on z bliznami na ciele – ale przeważnie jest wynikiem bardziej złożonych procesów. Jednak ból nadaje rytm fabule.

Organizacja religijna, która przekonuje swoich członków do cierpienia w imię wyższych celów (a tak naprawdę – w celu ułatwienia rządzenia jej członkami) stosuje wszelkie dostępne metody, żeby spotęgować fizyczne odczuwanie bólu. Idealny w tym celu okazuje się niedawno wynaleziony lek – w krótkiej perspektywie uśmierza on ból, ale kiedy przestaje działać, dyskomfort powraca w spotęgowanej wersji. W strukturach tej organizacji pojawia się ktoś, kto chce wymierzyć sprawiedliwość, a może ukrócić działania władz – i wykorzystuje do tego rozwiązania radykalne. Jedno jest pewne, bólu nie zabraknie. I na takim tle rysuje autorka wizję związku, który nie doszedłby do skutku, gdyby nie dramatyczne wydarzenia. Ale odchodzi od klasycznych schematów, żeby zaproponować czytelnikom coś bardziej zaskakującego i automatycznie – wolnego od oczywistych skojarzeń.

Ta proza ma wywoływać niepokój – treściami, nie formą. Dominika Chybowska-Jang przekłada tekst tak, żeby wypadał przezroczyście, żeby nie odciągać uwagi odbiorców od przesłań. Silna zmysłowość rządzi lekturą – odwołuje się i do cierpienia, i do interpersonalnych relacji. Psychologia bólu zyskuje tu mocno urozmaicane oblicza. Autorka wprowadza coraz to nowe zaskakujące z perspektywy czytelników zagadnienia w miarę rozwoju opowieści – dba o to, żeby nie zabrakło materiału do przemyśleń i – do niezgody na prezentowaną tu rzeczywistość. Ale Bora Chung nie boi się szokowania – ma do zaoferowania sporo, a odbiorcy uwierzą jej bez większych zastrzeżeń. I nawet przekonanie, że nie jest to opowieść realistyczna, a dystopijna baśń, nie przeszkodzi w przyswajaniu wiadomości. To książka, w której akcja ustępuje czasami wrażeniom – bardziej liczą się w niej przemycane niemal mimochodem poglądy oraz ostrzeżenia, a także – możliwość wprowadzania bohaterów spoza tradycyjnego uniwersum, zwyczajnych dzisiaj, ale nie do pomyślenia kilka dekad temu. Bora Chung łamie zasady – i robi to z wyjątkowym wyczuciem.