* * * * * * O tu-czytam
tu-czytam.blogspot.com to strona z recenzjami: portal literacki tworzony w pełni przez jedną osobę i wykorzystujący szablon bloga dla łatwego wprowadzania kolejnych tekstów.

Nie znajdzie się tu polecajek, konkursów, komciów ani podpiętych social mediów, za to codziennie od 2009 roku pojawiają się pełnowymiarowe (minimum 3000 znaków) omówienia książek.

NIE KORZYSTAM Z AI.

Zapraszam do kontaktu promotorki książek i wydawnictwa.

Zabrania się kopiowania treści strony. Publikowanie fragmentów tekstów możliwe wyłącznie za zgodą autorki i obowiązkowo z podaniem źródła. Kontakt: iza.mikrut@gmail.com

środa, 18 listopada 2026

Júlia Sardà: Trzy siostry. Czarownica z wieży

Tako, Toruń 2026.

Odkrywanie siebie

Karmela ma powody do smutku. Starsza siostra, Franka, przestała zwracać uwagę na rodzinę: zadaje się tylko z koleżankami, w dodatku te koleżanki (razem z Franką) bywają wredne wobec Karmeli, zupełnie jakby nie miało znaczenia, że są spokrewnione. Młodsza siostra, Tomka, jest jeszcze gorsza: ciągle marudzi, a jej propozycje zabaw nie nadają się do niczego. Wcześniej siostry razem się bawiły i dobrze dogadywały. Ale teraz ich więź się rozpada, każda szuka własnej drogi i każda żyje po swojemu, nie przejmując się zupełnie potrzebami pozostałych. Nic dziwnego, że Karmela wyrusza w podróż. Wyprawę, na którą ciągnie ją jej własne serce. Karmela jeszcze nic o sobie nie wie, ale wkrótce odkryje najgłębsze pragnienia i tożsamość, której nawet nie podejrzewała.

Każdy ma czasem takie chwile, że chciałby uciec jak najdalej. Karmela może posłużyć się zabawą, którą kiedyś wymyśliły dziewczynki: idź tak długo, dopóki masz siłę, a kiedy już nie masz siły, zrób następny krok. Idzie zatem. Bez zastanowienia, bez lęku, za to z żalem, który ją wypełnia. Idzie i dociera do wieży. Najdalej Karmeli kończy się z chwilą spotkania dziwnej kobiety, mieszkanki tej wieży. Dziwna kobieta to Czarownica – którą widok Karmeli bardzo cieszy. Czarownica wie o Karmeli więcej niż ona sama, nawet jeśli nigdy się nie spotkały. Proponuje wspólne przyrządzanie magicznych mikstur. A Karmela ze zdziwieniem odkrywa, że czuje się w tej przestrzeni świetnie i niemal odruchowo wie, za co się zabrać.

To, co odkrywa Karmela, dla czytelników jest wiadome od początku, od pierwszej chwili spotkania. Widzą bowiem, co się dzieje, a ponadto – jeśli sięgnęli po wcześniejszą książkę tej autorki, czyli „Królową w jaskini”, będą się domyślać rozwoju akcji. Tu podpowiedzią są grafiki. Czarownica z wieży nie jest może lustrzanym odbiciem Karmeli, ale jest do niej bardzo podobna w niektórych detalach – zwłaszcza kiedy bohaterki stają naprzeciwko siebie i nie da się ukryć powiązań między nimi. O to właśnie chodzi: żeby Karmela zobaczyła swoją możliwą przyszłość i żeby wiedziała, w jakim kierunku ma szansę pójść. Spotkanie z czarownicą jest jak wsłuchanie się w siebie, przynajmniej dla Karmeli – inna z sióstr w tym wypadku by się nie odnalazła. Ale Júlia Sardà wie doskonale, że spotkania z czarownicami to świetny moment, żeby wytłumaczyć małym czytelnikom, że każdy potrzebuje czegoś innego i że każdy znajdzie własną drogę. Przy okazji odkrycie nieujawnionej jeszcze części tożsamości to remedium na smutki i zmartwienia – kiedy wiadomo doskonale, kim się jest, łatwiej znieść niekoniecznie pożądane zachowania rodzeństwa czy kolegów – teraz Karmela stanie się silniejsza i pewniejsza siebie, a do tego nie będzie krzywdzić innych: w końcu rozumie, na czym polega jej rola.

Autorka w tej serii posługuje się ilustracjami stylizowanymi na połączenie klasycznych i komiksowych. Stawia czasem na baśniowe motywy inspirowane ludycznością, a czasami na celowo brzydkie twarze i lekko zdeformowane sylwetki – żeby przeciwstawić się cukierkowości w publikacjach masowo dla dzieci produkowanych. Chce prowokować do myślenia i dobrze jej się to udaje.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz