Justyna Bednarek, Jagna Kaczanowska: Ogród Zuzanny. Warto walczyć o tę miłość

W.A.B., Warszawa 2019.

Cena związku

Gorzko się zaczyna trzeci tom serii Ogród Zuzanny, ale czytelniczkom nie będzie to przeszkadzać, wiadomo, że Justyna Bednarek i Jagna Kaczanowska to duet, który nie pozwoli na smucenie się akcją. Zuzanna boryka się z psychicznymi skutkami poronienia: uważa, że nikt nie rozumie jej cierpień, nie ma jak wyrzucić z siebie złych emocji, zamyka się w sobie i oskarża o to, że nie donosiła ciąży. Automatycznie psuje się więc atmosfera w jej domu: syn ucieka do przyjaciół, mąż stara się znaleźć ratunek, bo nie chce po raz drugi stracić ukochanej kobiety. Ciężko jest również Kazi, która staje się malkontentką. Nie chce zauważyć, że mąż się od niej odsuwa – nawet sama go odpycha brakiem cieplejszych słów czy wsparcia. Katastrofy w dwóch zaprzyjaźnionych domach wystarczają, żeby skutecznie zwarzyć nastroje – ale Bednarek i Kaczanowska lubią takie wyzwania, specjalnie je tworzą, żeby móc zaproponować odbiorczyniom kolejną powieść-pocieszankę. W końcu ta seria to cykl optymistycznych obyczajówek, którym nie można się oprzeć. W takim układzie przygotowanie na śmierć najstarszej pani Czaplicz nie będzie już tak bolało.

Jeszcze raz zwracają się autorki do sekretnego języka kwiatów (i wydaje się, że już wyczerpują możliwość komunikowania się w ten sposób) – dla Zuzanny to szansa na wyrażanie swoich uczuć i ujście cierpienia, Adam Przygodzki skrupulatnie odczytuje wysyłane przez żonę znaki i dzięki temu może próbować zrozumieć, jakie traumy nosi ukochana. Jednak stopniowo znaczenie kwiatów przestaje być istotne, ludzie nauczyli się już rozmawiać o uczuciach. Autorki wprowadzą zatem poradę na pokrzepienie dla tych kobiet, które cierpią jak Zuzanna – udaje im się znaleźć niesentymentalną i rzeczową drogę działania. Trochę inaczej jest ze związkiem Kazi – tutaj odbiorczynie powinny same wyciągnąć wnioski z zachowań postaci i wpływu złośliwości na najbliższych. Kazia sama prowokuje męża i niemal zachęca do zdrady: odpycha go, ciągle krytykuje i unika czułości. Kiedy na horyzoncie pojawi się jego młodzieńcza wielka miłość, w dodatku gotowa na odświeżenie znajomości, nic dziwnego, że mężczyzna może ulec pokusie. W końcu ciepła w domu nie ma od dawna. Odbiorczynie mogą z tego wysnuć właściwe wnioski – a autorki bez moralizowania pokażą, jak walczyć o uczucie.

Na szczęście w trzecim tomie Ogrodu Zuzanny znowu powraca humor, przez który tak ceni się całą serię. Kura Kulczyba staje się przedmiotem międzysąsiedzkich waśni, ale problem rozwiązuje niespodziewanie kogut z sąsiedztwa. Ksiądz i jego najbardziej zagorzały rywal decydują się na udział w nietypowym konkursie: ich przekomarzanki i spory nadają koloru opowieści. Cecylia wszystkich uczy korzystania z życia i radości istnienia, Krystyna przeżywa drugą młodość – i miłość u boku przystojnego znajomego z sanatorium. Wszystko dzieje się naturalnie i bez wygórowanych oczekiwań. Justyna Bednarek i Jagna Kaczanowska niejeden raz przy tej powieści rozbawią czytelniczki (ale nie zabraknie im też powodów do wzruszeń). Unikają sentymentów i banalnych rozwiązań, dbają o to, żeby w narracji cały czas coś się działo. Mają całkiem sporo pomysłów, które przekuwają na wartką i ciepłą obyczajówkę. Nie muszą się martwić o czytelniczki: nawet jeśli któraś nie zna poprzednich tomów cyklu, po „Warto walczyć o tę miłość” zechce nadrobić zaległości, żeby przedłużyć możliwość pobytu w sąsiedztwie trzech wyrazistych pań Czaplicz i całego grona ich sąsiadów oraz bliskich.

Justyna Bednarek, Jagna Kaczanowska: Ogród Zuzanny. Tom 2. Odważ się kochać

W.A.B., Warszawa 2018.

Szczęście innych

Skoro Zuzannie udało się naprawić błędy młodości, skoro seniorka rodu wyruszyła aż za ocean śladem wielkiej miłości sprzed lat, pora uszczęśliwiać bohaterów (a przede wszystkim bohaterki) dalej. Justyna Bednarek i Jagna Kaczanowska to duet, który dobrze sprawdza się w obyczajowych perypetiach. Druga część serii Ogród Zuzanny, „Odważ się kochać”, jest lepsza niż pierwsza. Autorki zajmują się większą liczbą postaci, nie przyglądają się już kwitnącym romansom (które już w założeniu muszą być po prostu nudne i nijakie), za to przekonują, że każdy ma prawo do szczęścia. Najtrudniej będzie z Krystyną, środkową z pań Czaplicz – ale wiele kobiet ma swoje ponure tajemnice, z powodu których boją się walczyć o uczucia.

Wiola cierpi na syndrom DDA i potrzebuje fachowej pomocy, żeby nauczyć się asertywności i wybrać spośród adoratorów tego, na widok którego mocniej bije jej serce. Elka duszę romantyczki ukrywa pod wcieleniem „panny myśliwej”, a obszerne ubrania skrywają jeszcze jedną jej tajemnicę. To na tych kobietach skupią się tym razem autorki: pozostają w kręgu Zuzanny, a jednocześnie mają do zaprezentowania kolejne skomplikowane ludzkie losy. Skupiać się mogą raz na teraźniejszości postaci, raz na tym, co je ukształtowało i przyczyniło się do naturalnych problemów w związkach lub po prostu relacjach z mężczyznami.

Ale „Odważ się kochać” to tom z posmakiem kryminalnym. Ginie miejscowy biznesmen, człowiek, który nie stronił od szemranych interesów. Do jego śmierci mogła przyczynić się kulczyba wronie oko, co automatycznie kieruje podejrzenia w stronę Zuzanny oraz Jurka, młodego chłopaka z Ukrainy. W śledztwo angażuje się nie tylko przybyły ze stolicy policjant: w małej społeczności ludzie chętnie sobie pomagają. Autorki zapraszają do środowiska mimo zbrodni bardzo gościnnego, przenoszą się od plebanii do pracowni „malarza kotów”, od domu Zuzanny do księgarni Kazi. Jan Maria Sochacki wyrządził innym tyle krzywd, że właściwie nikt go nie opłakuje. Zwłaszcza że trzeba się zaopiekować bezdomnym, panem Henrykiem – zawsze życzliwym i pogodnym człowiekiem, który stracił pamięć, więc i tożsamość.

Są w tomie „Odważ się kochać” niekonwencjonalne rozwiązania różnorodnych życiowych problemów, a autorki dyskretnie podpowiadają, jak uczynić świat lepszym metodą małych kroków. Udaje im się stworzyć prawdziwy azyl, w którym można uratować pisklę sroki, złamane serce nastolatka i długoletni związek. Niby nie ma tu prostych wyjść – a jednak fabuła urzeka za sprawą umiejętnie budowanego pokrzepienia. Optymizm jest wpisany w poczucie humoru, jakie przesyca całość – kolejne scenki dodają otuchy, ale i przynoszą rozrywkę. Bednarek i Kaczanowska zapewniają bohaterom szczęście – nawet jeśli droga do niego ma być wyboista. „Odważ się kochać” to ciepłe czytadło, które fanki baśniowych obyczajówek musi zachwycić. Umiejętnie prowadzona narracja jest tu równie ważna jak kreacje bohaterów – niby przerysowanych i po przejściach, ale zawsze serdecznych, wrażliwych i gotowych do niesienia pomocy. Ta powieść pokazuje świat idealny, taki, do którego zawsze warto dążyć – i którego wartość polega na wsparciu od ludzi z najbliższego otoczenia.